Leuk artikel. Goed dat er geevalueerd e de kennis gedeeld wordt.

Met vriendelijke groet,

Jevon.

Ik geloof in de kracht en de talenten die iedere generatie met zich meebrengt. Wat we mijn inziens te vaak proberen is het talent van mensen te onderdrukken en ze mee te nemen in een verandering waar ze niet gelukkig van worden “omdat ze anders achterblijven”. Natuurlijk is het hartstikke goed dat we de ogen blijven openen en mensen bewust maken van het feit dat er nieuwe mogelijkheden zijn. Maar laten we vooral ook andersom bewust worden van het feit dat niet alle nieuwe mogelijkheden voor iedereen een vooruitgang is.

En daarmee ben ik een grote voorstander van en-en. Mits met elkaar verbonden. Een generatiekloof is wel het laatste wat we willen. En dat betekent soms ook een stapje minder snel lopen.

Want al die verschillende toekomstbeelden moeten toch samenkomen in één maatschappij

Sturing en ruimte: sleutel tot de kenniseconomie.

Met veel plezier heb ik het boek Sturing en Ruimte gelezen, twee keer zelfs want na de laatste pagina sloeg de vlam pas echt in de pan.

Het waarom van het boek staat namelijk op die allerlaatste pagina. Er staat een voorbeeld van het gezamenlijk met de gehele organisatie aanpassen van de bedrijfsstrategie. Daarbij kreeg ik eindelijk het gevoel dat de aanpak echt vernieuwend is.

De aanpak is gebaseerd op koppels van waarheden behorende bij zes aspecten van waaruit naar een organsiatie gekeken kan worden (strategie, structuur, systemen, personeel, managementstijl en cultuur). Door deze aspecten één voor één binnen de paradoxale matrix van zowel sturing geven én ruimte geven te plaatsen ontstaan 12 verschillende invalshoeken.

Het model wordt vanwege de paradoxen ook wel én/én management genoemd. De 12 waarheden benoemen de onderliggende krachtenvelden die in de organisatie te onderkennen zijn.

Met deze aanpak wordt aan een aantal belangrijke veranderkundige randvoorwaarden voldaan: continue draagvlak creëren en behouden (ipv weerstand) én de strategische uitgangspunten diep verankeren en verbinden binnen de organisatie. Continu motiveren en communiceren dus.

In eerste lezing had ik de indruk dat deze aanpak voornamelijk van toepassing is op wat Mintzberg de Professionele Bureaucratie noemt: organisaties met een hoog zelfstandigheids niveau, zoals overheidsorganisaties, universiteiten en ziekenhuizen. De waterschapsorganisatie, waaruit de voorbeelden in het boek zijn afgeleid, is een perfect voorbeeld van een professionele bureaucratie.

In tweede lezing realiseerde ik mij echter dat het management model goed op alle organisaties van toepassing is vanwege het algemeen hoge opleiding- en zelfstandigheidsniveau in onze economie. Het model is goed van toepassing op de gehele kenniseconomie en het zou wel eens de ‘missing link’ in de aanpak van het management van organsiaties in de een kenniseconomie kunnen zijn.

Want hoe kun je anders snel schakelen in een maatschappij en economie die zo snel veranderd als die van vandaag. Het vereist continu aandacht voor het inspelen op de veranderende buitenwereld en continue aanpassing van de strategische uitgangspunten daarop. Kortom: het vereist een fundamenteel andere kijk op sturing en ruimte binnen een organisatie. En dit is nu precies wat het boek beschrijft.

Ik hoop daarom dat er snel een vervolg komt van dit boek. Wat mij betreft mag dat volledig bestaan uit cases van verschillende organisaties waarop het accent op de meerwaarde van dit nieuwe managementconcept komt te liggen: de meerwaarde van het onder ogen zien van de verschillende paradoxen in een organisatie en hoe deze paradoxen productief te maken in de snel veranderende wereld om ons heen.

Neemt niet weg dat er een groep blijft die lager geschoold is, ouderen en vrouwen die niet werken, die meer moeite hebben met het meekomen en de snelle informatiestroom niet kunnen volgen. Ook zijn ze niet in staat die informatie strategisch in te zetten: zij gebruiken internet voornamelijk om te gamen. Prof. Jan Veen adviseert juist om daar wel energie in te steken omdat ze anders achterblijven.

Er zijn dus verschillende toekomstbeelden mogelijk en het zal blijken hoe de maatschappij zich ontwikkelt.

Sandra